Het verhaal

Soms begint een groot project met een klein moment. Voor Lars Bijvoet was het een ingeving: wat als de drie koren waarmee hij werkt samen Vivaldi’s Gloria zouden zingen?
Een idee dat even onwaarschijnlijk als onweerstaanbaar voelde. Hoe mooi zou het zijn om drie verschillende gemeenschappen, drie klankwerelden, drie tradities te verbinden in één monumentaal werk?

Toen Lars het voorstel aan de koren voorlegde, ontstond een mengeling van enthousiasme en spanning. Vivaldi’s Gloria is geen eenvoudig stuk; het vraagt concentratie, durf en toewijding. Voor amateurgezelschappen is het een sprong in het diepe. Maar juist die sprong bracht energie: het verlangen om samen iets te doen dat groter is dan ieder koor afzonderlijk.

De dirigent

Lars Bijvoet (2003) werd door muziek gegrepen bij musicalvereniging  Caecilia in Langedijk, waar hij een decennium enthousiast lid was. Na  zijn tijd op de Vrije School in Bergen liep hij te voet naar Santiago de  Compostela. Die tocht van ruim 3000 kilometer gaf hem het inzicht dat  hij verder wilde met muziek. 

Terug in Nederland volgde hij lessen bij Anne de  Bruijn, waarmee hij  zich voorbereidde op zijn  toelating tot  het Conservatorium van  Amsterdam.  Na de zomervakantie begint hij aan  het laatste jaar van  de opleiding  Docent Muziek,  met  klassieke zang als hoofdvak.

Zijn liefde voor koordirectie groeide de afgelopen jaren, waarin hij als  tenor/bariton verschillende ensembles  versterkte en zich ontwikkelde  tot dirigent. Inmiddels leidt hij Johannes Cantoribus, het R.K. Gemengd  koor Sint  Caecilia en het Interkerkelijk koor Vergutas.

Van drie koren naar één ensemble 

Onder Lars’ natuurlijke leiding werkten de koren een half jaar afzonderlijk aan het repertoire. Op 1 juli  jongstleden repeteerden ze voor het eerst gezamenlijk. Toen de ruim honderd stemmen zich mengden,  ontstond de gedroomde bevestiging: dit konden ze samen dragen. Het orkest sluit na de zomervakantie aan.

In het voorprogramma van het concert laat ieder koor zijn eigen signatuur horen, waarna ze zich voor het Gloria als één ensemble verenigen.

De betekenis van de reis

Aan het einde van dit traject keert iets terug van zijn pelgrimstocht.
Waar hij destijds alleen liep, gaat hij nu samen op weg, omringd door vele medepelgrims die met hem dezelfde muzikale reis dragen.
Het Gloria wordt daarmee meer dan een concert: het wordt een viering van verbinding, van durf, van gemeenschap.

Zijn grootste wens is eenvoudig en krachtig: dat mensen genieten van mooie muziek, bezoekers én koorleden, en dat de liefde voor muziek die hij voelt gedeeld wordt.

Johannes Cantoribus